Een boek schrijven

Over drie weken is het zover, dan ligt mijn tweede boek in de winkel. Het schrijven van een boek is zoiets anders dan het werken aan een film. Iemand vroeg mij of ik dan op de filmset aan het schrijven was, maar dat is absoluut niet zo. Aan dit boek heb ik zo'n twee jaar gewerkt. En ik heb vorig jaar een tijdje geen film of toneelstuk gedaan dus daar zat ik dan, te typen. Het werken aan een boek is echt wat je erbij voorstelt. Typen. En ondertussen allerlei dingen meemaken; ik heb mooie avonturen beleefd en hele enge en grappige. Maar allemaal achter mijn computer. In mijn eentje. Binnenkort is mijn boek niet meer alleen.

Een tipje van de sluier van Zwarte Tulp

Deze week vierden we met de cast en crew van Zwarte Tulp dat we op de helft zijn. Al zes afleveringen staan erop, op naar de volgende zes. En...we keken alvast naar een grove versie van aflevering 1 en 2. Dat is altijd spannend natuurlijk, iets zien waar je aan hebt gewerkt, maar het zag er prachtig uit. Ik vond het zelfs spannend (en ik weet al wat er gebeurt). En wat een prachtige en goeie acteurs zitten erin. Dat wordt genieten van o.a. Marcel Musters, Huub Stapel, Linda van Dijck, Gijs Naber, Roeland Fernhout en Benja Bruijning. Vanaf maart te zien...

Serious Request Bedtime stories

Hierbij de verhaaltjes die ik schreef voor bieders voor 3FM' s Serious Request in Leeuwarden.

 

Lieve Dennis

 

Er was eens een kleine piraat, niet zo klein als een kindje, maar wel klein. Hij dacht dat hij twaalf was, maar hij wist het niet precies. Misschien was hij al vijftien. Hij woonde al zo lang als hij zich kon herinneren op zijn boot. Hoe hij daar gekomen was wist hij niet, maar hij kende de boot op zijn duimpje. Ieder rommelhok kende hij. En hij wist waar verfvegen zaten en welk geluid de motor maakte als hij net op gang kwam.

Op een zonnige ochtend voer hij langs een eilandje dat hij nog nooit had gezien. Hij klom naar zijn uitkijkplekje en geloofde niet wat hij zag. Voor hem lag een blauw strand, het zand was lichtblauw en glinsterde in de zon. Eerst dacht hij dat de zee doorliep tot aan de palmen, maar het was echt zand dat hij zag. Hij zette de motor af en gooide zijn anker uit. Langs het touwladdertje daalde hij af langs zijn schip, het water was ondiep genoeg om naar het strand te waden. Van dichtbij was het strand nog steeds blauw. Hij knipperde met zijn ogen maar het strand bleef blauw. Hoe lang was hij al niet op het strand geweest? Weken? Maanden misschien?

Onder een palm ging hij zitten in de schaduw. Het was niet te heet, er stond een zacht briesje.

‘Hey Piraatje,’ klonk het achter hem. Hij schrok niet, niet echt. Achter hem stond een blauw diertje.

‘Hey,’ zei het piraatje. ‘Woon jij hier?’

Ht blauwe wezentje leek nog het meest op een wasbeertje. ‘Mag ik even bij je liggen?’

Het piraatje knikte. Het wezentje had een donkerblauwe vacht, met lichtere strepen.

‘Hoe heet je?’

‘Zeg maar Fee.’

‘Maar je bent helemaal geen Fee.’

‘Ja maar jij bent toch ook geen piraatje?’

‘Klopt,’ zei het piraatje.

Ze lagen tegen elkaar aan in het blauwe zand, in de schaduw onder de palm.

Het piraatje viel in slaap met een glimlach.

pantai-liang.jpg

Lieve Heidi,

In Den Haag is een mooie sjieke wijk, de Archipelbuurt. Het was het jaar 1880 en hier woonden sjieke mensen. Ze hadden geld voor mooie huizen, met gedekte tafels met zilver en mooie kanten tafelkleden over het linnen. In Indië woonden ook Hagenaars. Het scheen daar mooi en tropisch te zijn. Vanuit Indië kwamen ook allerlei kruiden die ze nog nooit geproefd had. Bij haar buurvrouw proefde ze laatst spekkoek, ze vond het heerlijk.

Het was warm, het was zo ontzettend warm de laatste dagen. Ze trok haar jasje uit en pakte een waaier om zichzelf warmte toe te blazen. Opeens zag ze hem weer, de overbuurman die in het grote huis met de veranda woonde. Het was een oude man, hij had een pluk grijs haar op zijn hoofd en een baardje. Ze volgde hem met haar blik en zag hoe hij de straat uit liep en om de hoek verdween. Toen pakte ze de waaier en stak de straat over. Zijn voordeur was niet op slot. Bijna niemand deed ooit zijn deur op slot. Het huis rook prettig, naar vanille en kaneel en oude boeken. Voorzichtig riep ze ‘Hallo?’ maar ze hoorde niets en durfde de kamer in te stappen. Daar viel haar blik als eerst op de ventilator aan het plafond, de wieken zoefden zachtjes rond. Toen pas bekeek ze de kamer. Overal waar ze keek in de grote kamer en ook in de kamer ernaast, door de open schuifdeuren, zag ze over de vloer witte donzige konijntjes huppelen.

Ze voelde zich helemaal gloeien van plezier, ze wilde ze aanraken. Ze stak haar hand uit en het eerste konijn snuffelde er nieuwsgierig aan. Ze ging op het parket zitten, onder de ventilator. De konijntjes lieten zich makkelijk aaien, ze kwamen dichterbij en snuffelden aan haar rokken.

Hoe kon die mysterieuze overbuurman hier wonen? En hoe kon ze er nooit iets van gemerkt hebben? Het kon haar niets schelen. Ze liet zich achterover glijden, ze lag nu languit op het koele hout van de vloer. De ventilator zoefde zachtjes boven haar. Tegen haar armen en handen aan voelde ze de zachte vachtjes van de konijnen, wel honderd konijnen.

PoptaSlot4_salon.jpg
WarrenWise.jpg

Lieve Koert,

 

De meeste mensen weten wel dat Galapagos schildpadden heel oud kunnen worden. Heel, heel oud. Meer dan honderd jaar, wel meer dan hondervijftig jaar. Maar mensen denken dat die schildpadden heel lang oud zijn, en dat is niet waar.

Op een van de Galapagos eilanden was George al jaren de oudste. Hij kon zich nog herinneren dat hij tien jaar was en dat Julie uit een ei kroop. Een heel klein schildpadje. Maar na tien jaar was hij twintig en zij tien en waren ze, heel simpel, allebei volwassen. George had het landschap zien veranderen, het eiland overstroomde wel eens, het sleet een beetje. Maar er was ook een vulkaanuitbarsting, toen hij een jaar of vijfentwintig was. En plotseling schoof er een nieuw eiland omhoog.

Sommige mensen denken dat schildpadden niet verliefd kunnen worden, maar dat is niet waar. George was verliefd op Julie. Hij stak zijn rimpelige nek uit en stootte met zijn hoofd tegen het hare aan. Het maakte hem intens gelukkig. Hun eerste nest was behoorlijk succesvol, er kropen veel kleintjes uit het ei, maar er werden er ook veel opgegeten. Ze konden niet doen. Hij en zijn liefde stonden te kijken maar waren niet gebouwd om vogels weg te jagen, of achter een wilde kat aan te rennen.

En op een dag was Julie zover weg gelopen dat ze op het andere eiland beland was. Dat buureiland dat er plotseling was, van de een op andere dag. En toen steeg het water weer. George kon het eiland niet af, en hij kon het andere eiland niet vinden.

Het duurde jaren, het duurde tientallen jaren.

Er waren wel andere vrouwtjes, ook rimpelige schildpadden, net als zijn liefde en hij had ook nesten met hen en keek naar hoe de jonkies uit de eieren kropen.

Maar ze waren anders, ze waren net...anders.

George trok zich terug. Hij vond het saai. In zijn eentje keek hij naar de zonsondergang vanaf de rotsen. Hij draaide moeizaam weer om, zijn schild was zwaar, dat vergeten mensen.

En daar stond ze. Hij herkende haar meteen. Ze was veranderd ook zij was tachtig jaar ouder, maar zij was het. Hij liep op haar af, zo snel als dat kon met zijn zware schild, stapje voor stapje. Hij wreef met zijn hoofd langs het hare.

George was pas honderd, en ze waren weer samen. Mensen denken dat schildpadden oud zijn, maar ze zijn juist heel erg lang jong...Ze hebben alle tijd.

ecuador-galapagos-schildpadden.jpg
477BE45FAE5A29606185AA84D8D52C.jpg

Glazen Huis 3FM

Woensdag 18 december ben ik de eerste slaapgast in het Glazen Huis van 3FM. Net als de laatste jaren zetten de 3FM DJ's zich in voor het Rode Kruis. Ik zal met de DJ's meedoen en tijdens mijn verblijf in het huis niet eten. Ook neem ik veilingitems mee en kun je op een speciale actie van mij bieden. Kijk hier voor meer info over het Glazen Huis, of kom langs in Leeuwarden!

 

imgres.jpg

Kröller Müller Tour

Op 9 november mocht ik in het Kröller Müller museum, op uitnodiging van het museum een samengestelde tour geven. Het leek me leuk om dans, beeldende kunst, tekst en muziek te combineren. En we sloten af met bon bons en prosecco. 

Drie groepen heb ik mee kunnen nemen op de tour, het was een bijzondere en voor mij geslaagde middag. De reacties waren mooi. Kijk hier voor meer info over het museum. 

Speciale tour

Speciale tour

Danseres Patricia van Deutekom

Danseres Patricia van Deutekom

MTV Europe Music Awards

Op zondag 10 november mocht ik te gast zijn bij de MTV EMA's. Het was een te gek feest in de Ziggo Dome, hoewel ik me af en toe heel oud voelde als er artiesten waren waar ik nog nooit van gehoord had (Ariana Grande?) Gelukkig maakten Eminem, Snoop Dogg en Robin Thicke veel goed..

In Hervé Léger by Sonny Groo. Hair by Marvin Zwart

In Hervé Léger by Sonny Groo. Hair by Marvin Zwart

Jan Taminiau voor Gejaagd door de wind

Vrijdag bij de uitreiking van de Gouden Kalveren droeg jurken van Jan Taminiau. En dit was niet onze enige samenwerking. Jan maakt ook de kostuums voor de voorstelling Gejaagd door de Wind. Vanmiddag hebben we de eerste scriptlezing en ik heb echt zo ontzetttend veel zin in dat project dat ik het jammer vind dat we pas in januari gaan repeteren.

En dan ook nog in die prachtige jurken van Jan... 

Hier staat waar we gaan spelen... 

Jurk van Jan Taminiau

Jurk van Jan Taminiau

Kriebels

Op dit moment bereid ik me voor de uitreiking van de Gouden Kalveren op dierendag. Best spannend live tv, als ik maar niet struikel. Of nou ja, als ik maar een beetje charmant struikel ofzo. Ik heb er zin in!

 

Gouden Film!

Vanmorgen (20 september) heb ik samen met Beatrice Hillen onze filmcollega Susan Visser verrast op de set van haar nieuwe film. Ik voelde me een beetje een Gaston van de loterij omdat ik met een groot bord en een cameraploeg de kleedkamer kwam binnenvallen. Enfin, we hadden 100.000 bezoekers, en dat is natuurlijk te gek.

Nieuwe site!

Tadaa! Wat vinden jullie? Al mijn info staat hier bij elkaar. En op deze plek zal ik jullie op de hoogte houden van waar ik mee bezig ben. Gewoon af en toe